...Навчис газар чимэн шаргалтаж
Нар дэлхийгээс алслахад
Зөөлөн харцны халуухан илчинд
Зүрх сэтгэлд яргуй дэлбээлнэ...

...Найган буухдаа навчис шинэ өнгөөрөө гайхуулж
Нарт цэнхэр нутагт хяруу унах цагаар
Болор тунгалаг дуслууд бодол сэтгэлд шивэрч
Болчимгүй тонгочих зүрхэнд улаан яргуй дэлбээлнэ...

...Намирах хар үсэнд
Навчис бас дурлажээ
Наран мэт гоо үзэсгэлэнг
Од мэт тэд чимжээ...

...Нарны өнгөөр гэрэлтэх шаргал навчис
Надад чамайг минь улам сануулна
Найгах модод гуниг шивнэн сэрчигнэхэд
Намирах хар үсэнд шунан тачаадан дурлана...



...

 Энэ миний хамгийн сүүлд үзсэн хамгийн сайн кино. Солонгосын найруулагч Ким Кидукийн. Боловсрол сувгаар Лхагва гариг бүрт дэлхийн шилдэг кино гардаг, тэр цувралаар гарсан юм. Боловсрол дуу оруулалт, орчуулга сайтай суваг санагдаад байдын.

Буддын гүн ухааныг гайхалтай гаргаж ирсэн, бид учраа мэдэхгүй байхдаа үйлийн үрээ үйлдэж эхлэх юм даа. Магадгүй үйлдэхийн тулд үрийг нь амсахын тулд л хүн амьдардаг байх. Мөнхийн тойрог: хавар, зун, намар, өвөл...ахиад хавар. 
Гэснээс шоронгоос суллагдаж ирээд бясалгаж эхлэдэг, өөрөөсөө чулуу зүүгээд уул руу гардаг тэр дүрд Ким Кидук өөрөө тоглосийн байна....

Өглөө эвэртэй автобусанд суусан чинь нэлээн хол аваачаад хаячихдаг байна шүү. Уг нь би агаар бага бохирдуулдаг болохоор цахилгаан тээврийг бараг л зүрхнийхээ уг мухраасаа дэмждэг хүн. Гэтэл энэ зохицуулга хийдэг хүмүүс арай л буруу зохицуулаад байна аа. Нийтийн тээврээ дэмжих ёстой байтал хувийн машин дэмжээд байх юм. Хотын хөдөлгөөнийг бууруулж, агаарын бохирдлыг багасгах гэж байгаа л бол улсаас нийтийн тээврийг дорвитой дэмжиж өгөх хэрэгтэй байна шүү дээ. Ангилалтай болгоод үнэ, автобус нь өөр байлгасан ч болохгүй гэх газаргүй байх. Гэтэл бүүр эсрэгээрээ буудлыг нь холдуулаад, зогсох ч газар...

Зүрх илбэх зөөлөн булбарай гарт
Зүйрлэшгүй хүч байсныг хэн мэдэх билээ
Сэтгэл ховсодсон хүчтэй соронзон
Сэргэлэн нүдийг яалтай ч билээ
Санахгүй байж чадахгүй нь...

Нарны цацраг нэвт тусаж чадахгүй өтгөн утаа манан дунд өдрүүд өнгөрөхөд аргагүй юунд ч эс торох хээрийн салхи амталмаар санагдах юм...
захидлын хаяг сольж бичиж байгаагүй зангаараа нэгжээд олж чадаагүй чиний тухайд, өөрийнхөө тухайд.... өнөөдөр, түмэн зүйлийн сонор дунд аниргүйг чагнан бичлээ...

санахын жаргал аа ... гэж хагацлын гашууныг нуусан үгс шиг санагдах юм...
Хол ойрын ялгаагүй хайрын сэтгэл уяхан гэж яасан худал үг вэ, дэргэд байгаа нэгнээ санан үгүйлнэ гэж  үү дээ, алслан холдох бүрийдээ ойртдог хайр гэж дууны үг бий дээ, энэ л үнэн бололтой... шашин төрөө дээдэлдэг ч дээлтэй өтгөс ш...